Lütfen bekleyin
12
Yavaşça yürürken, her adımda biraz daha kayboluyordum. Şehir sabahın erken saatlerinde henüz uyanmamıştı. Sadece birkaç insan, aceleyle işlerine gitmek için yürüyordu. Havanın serinliği, içimi rahatlatıyordu. O an, hiçbir yere gitmek zorunda olmadığımı fark ettim. Dünya büyük, ama ben küçük bir noktayım. Yine de, her anın kıymetini bilmek, hayatın bana sunduğu en güzel şeydi. Birçok insan telaş içinde ama ben sadece o anı yaşamak istiyordum. Her adımda içimdeki huzur biraz daha büyüyordu. O sabah, dünya çok geniş, ben ise çok huzurlu hissediyordum. Bu dengeyi yakalamak çok özel bir şeydi.
Yorumlar
Yorum Gönder