Lütfen bekleyin
12
Şehir ışıkları gecenin karanlığında parlıyordu. Her sokak, ayrı bir hikaye taşıyordu. Ben de, geceyi keşfetmek için adımlarımı atıyordum. İnsanlar evlerinde, işlerine son vermişti, ancak geceye bir şeyler katmak isteyen birkaç yavaş yürüyen vardı. O an, geceyi keşfetmek daha çok bir iç yolculuk gibiydi. Zihnimdeki karmaşa, yavaşça kayboluyor, yerine bir dinginlik geliyordu. Gece, sadece uyku değil, aynı zamanda derin düşüncelerin de zamanıdır. İnsan, gündüzün koşuşturmacasından sonra, geceyle buluşur ve kendi içindeki dengeyi bulur. Her adımda, bir huzur yavaşça büyüyordu. Geceyi kabullenmek, huzurun başlangıcıydı.
Yorumlar
Yorum Gönder