Lütfen bekleyin
12
Bir akşam, gökyüzü rengini değiştirmeye başlamıştı. Güneşin batışı, bütün manzarayı altın rengine boyamıştı. İnsanlar parklarda yürüyüş yapıyor, çocuklar neşeyle oynuyordu. Dünya, yaşamın ritmini hissediyordu. Ancak ben, biraz yalnızdım. İçimdeki düşüncelerle baş başa kalmıştım. Hayat bazen karmaşık, bazen de basitti. Herkesin bir hedefi vardı ama bazen en güzel anlar, hedefsizce geçen zamanlardı. O akşam, bu huzursuzluğumla barıştım. Her şeyin bir anlamı olduğunu ve bazen hiçbir şeyin önemli olmadığını fark ettim. O an, dünyanın güzelliklerini kabullenmeye ve her şeyin yolunda olduğunu hissetmeye başladım.
Yorumlar
Yorum Gönder