Lütfen bekleyin
10
Akşam rüzgarı yüzümü okşarken, hafifçe gülümsedim. Şehir, günün yorgunluğuyla sessizleşiyordu. Güneşin batışı, bütün gökyüzünü altın rengine boyamıştı. Bir yürüyüşe çıkmıştım, sadece anı yaşamak için. Her adımda biraz daha hafifliyordum, çünkü geçmişi bırakmak gerekiyordu. Gelecekse henüz gelmemişti. O an, sadece o andaydım. İnsanlar birbirlerine gülümsüyor, yaşamı paylaşarak yaşıyorlardı. Bu basit ama derin an, insanı hayatın güzelliklerine yaklaştırıyordu. Her şeyin geçici olduğu gerçeğiyle barışmak, bir yandan huzur veriyor, diğer yandan da bir hüzün bırakıyordu. Ancak bu hüzün, yaşamın değerini hatırlatıyordu. Her şey, bir yolculuk ve her yolculukta bir iz bırakıyordu.
Yorumlar
Yorum Gönder