Lütfen bekleyin
10
Şehir, sabahın erken saatlerinde uyanıyordu. Trafik, henüz yoğunlaşmamıştı ve insanlar adımlarını aceleyle atıyordu. Bir parkın köşesinde durdum, derin bir nefes aldım ve etrafımı izledim. Her şey yavaşça şekil alıyordu. Her gün rutinini takip eden insanlar, birer makine gibi hareket ederken, ben bir süre durup etrafı gözlemledim. Kendimi çok küçük ve çok büyük hissediyordum aynı anda. Hayat, bu dengeyi kurmakla ilgiliydi belki de. Ne kadar küçük olursak olalım, her birimiz bir şekilde dünyayı etkiliyorduk. O an, bu düşüncelerle derin bir huzur hissettim. Her şeyin yeri vardı, her şeyin zamanı.
Yorumlar
Yorum Gönder