Lütfen bekleyin
10
Bir sabah, güneş yavaşça ufukta yükselirken, şehir uykusundan uyanıyordu. Sokaklar hala sessizdi, yalnızca birkaç kuşun cıvıltısı ve uzaklarda bir otobüsün sesi duyuluyordu. Hava serindi, ancak içinde barındırdığı taze oksijen, insanın ruhunu canlandırıyordu. Adımlarımın yankıları arasında kaybolan düşünceler, bir yandan yeni bir günün umutlarını taşırken, diğer yandan dünün karmaşasından geriye kalanları yavaşça unutturuyordu. Her şeyin başlama noktasına yaklaştığı bu an, insanı bir yelkenli gibi özgür hissettiriyordu. İşte, yaşamın güzelliği tam da böyle anlarda saklıydı.
Yorumlar
Yorum Gönder